Byleby Irenka mówiła po polsku... Z nieznanej poznańskiej korespondencji Marii Skłodowskiej-Curie do Janiny Dygat

Autor: Jan Gaspars

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 44

Okładka: miękka

Format: 17,0 cm x 21,0 cm

Dnia 10 grudnia 2011 roku minęła setna rocznica wręczenia Nagrody Nobla największej polskiej uczonej - Marii Skłodowskiej-Curie. Jubileusz stał się okazją do ustanowienia przez Sejm RP roku 2011 Rokiem Marii Skłodowskiej-Curie. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w sposób szczególny wiąże pamięć o tej wybitnej postaci. Polska noblistka jest nie tylko pierwszą uczoną, ale w ogóle pierwszym naukowcem obdarzonym godnością doktora honoris causa Uniwersytetu Poznańskiego. Nadanie tego zaszczytnego tytułu nastąpiło w roku 1922, a zatem na kilka lat wcześniej, niż uczynił to Uniwersytet Jagielloński i Politechnika Warszawska.

Choć noblistka nigdy nie zagościła w Poznaniu, to co pewien czas odkrywamy nieznane dotąd ślady jej związków ze stolicą Wielkopolski. "Poznańskie" pamiętniki po Wielkiej Uczonej traktujemy ze szczególnym pietyzmem. Niezwykle budujący jest fakt, iż pamięć o polskiej noblistce kultywowana jest także wśród młodego pokolenia poznaniaków, członków społeczności uniwersyteckiej, czemu daje m.in wyraz autor niniejszego opracowania. Doktorant na Wydziale Historycznym UAM przytacza treść i okoliczności powstania dwóch niezwykle interesujących listów Marii Skłodowskiej-Curie, adresowanych do jego prababci Janiny Dygat - zapomnianej nauczycielki, tłumaczki i działaczki społecznej. Ta ostatnia niemal równolegle z uczoną uczęszczała na Sorbonę, następnie udzielała lekcji języka polskiego najstarszej jej córce Irenie (również przyszłej noblistce), by w końcu osiąść na stałe w Poznaniu.

(opis wydawcy)